เช้านี้เป็นเช้าสุดท้ายแล้วสินะ รู้สึกยังไม่อยากกลับเลย ตอนเช้า แพรว โด ดา ไปถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้นที่ผานกแอ่นกันอีก จริงๆแอนก็อยากไปด้วยนะ แต่ว่ามันลุกไม่ขึ้นอะ เมื่อยขามากเลย แล้ววันนี้ก็ต้องเดินเยอะด้วยสิ เก็บแรงไว้ดีกว่าล่ะกัน พอพวกแพรวกลับมาจากถ่ายรูปแล้วเราก็ไปกินข้าวกันที่ร้านลุงเหมือนเดิม ลุงผู้แสนใจดีที่อุตส่าห์เอื้อเฟื้อพวกเราเสมอมา (ขอบคุณนะคะ) กินเสร็จก็เตรียมตัวออกเดินทางกัน โดวางแผนว่าวันนี้เราจะไปน้ำตกต่างๆประมาณสี่แห่งมั้ง แล้วก็ต้องรีบทำเวลากันด้วย เนื่องจากต้องลงจากภูก่อนเวลาบ่ายสอง ไม่งั้นเค้าจะไม่ให้ลง เพราะจะมืดก่อนถึงข้างล่าง จะอันตราย น้ำตกที่ไปก็ไม่ค่อยมีน้ำเท่าไหร่หรอก แต่ไหนๆมาแล้วก็แวะซะหน่อยล่ะกัน ตอนแรกก็ว่าจะไม่ไปน้ำตกเพ็ญพบใหม่ แต่ไม่รู้เดินอีท่าไหน ถึงได้ไปจนได้ สรุปก็คือ มากันผิดทางนั่งเอง สุดท้ายก็เลยกลายเป็นทางที่อ้อมซะงั้น เอาล่ะสิ ยิ่งไม่ทันๆอยู่ ทีนี้ก็เลยต้องรีบกันใหญ่เลย ก็ต้องรีบเดินกันสุดๆเลย ตอนแรกกะว่าจะกลับมากินข้าวที่ๆพักทัน แต่สุดท้ายก็ไม่ทัน ก็เลยต้องลงมากินที่เพิงพักระหว่างทางลงแทน กว่าจะได้กินก็เกือบบ่ายสาม ไม่รู้เป็นข้าวกลางวันหรือเปล่า แต่ก็หิวมากเลย กินกันเกลี้ยง ทางที่เราลงมาช่วงแรกก็เป็นหินชันๆ เล่นเอาปวดขาเลยนะเนี่ย แต่ก็ไม่เหนื่อยเท่าขาขึ้นแล้วแต่ว่าก็อันตรายแหละ กลัวล้มกลิ้งลงไป สภาพเพื่อนๆแต่ละคนดูแย่อะ บางคนก็เจ็บขาเดินไม่ค่อยไหวเพราะรองเท้ากัด ไม่ก็รองเท้าขาด แอนก็เจ็บขานะปวดข้อเท้ามากเลยจากเมื่อวานนี้แต่ก็ต้องแข็งใจเดินต่อไป แต่ดาสิ รองเท้ากัด ทำให้ต้องถอดรองเท้าเดิน (ดาทำได้ไงเนี่ย) เพื่อนๆบอกดาเดินเหมือนลิง บางก็บอกว่าเหมือนคนป่า ระหว่างทางป้าตามเพิงพักก็มักจะเรียกดาให้ซี้อรองเท้า แต่ดาก็บอกว่ารองเท้ามี แต่ใส่ไม่ได้ค่ะ เป็น(ความเศร้าจริงๆเลย) เราก็เดินๆ พักๆกันมาเรื่อยๆ บางทีทางลาดมากแอนเบรคไม่อยู่ก็วิ่งลงไปเอาเบญช่วยเบรค แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อขณะที่วิ่งลงนั้นได้มีก้อนหินก้อนนึงโผล่พ้นพื้นขึ้นมา แอนมองเห็นแวบๆ แต่ว่าไม่สามารถยกเท้าหลบทัน ทำให้แอนสะดุดล้ม ได้แผลที่มือมา เลือดออกอีกแล้ว (คราวนี้ไม่มีโอมทำแผลให้แล้วอะ อิอิ) และที่หัวเข่าที่กระแทกก็เจ็บมาก เป็นรอยเขียวช้ำขึ้นมาทันทีเลย แมีใครมียาเลย ก็เลยปิดพลาสเตอร์ไว้ก่อนเดี๋ยวค่อยลงไปล้างข้างล่าง แล้วแอนก็ซ่าไม่ออกอีกเลย ก็เลยต้องเดินลงแบบขากะเผลกๆ ดีนะที่มีเพื่อนๆช่วยพยุง ขอบใจจิงๆ ก็ค่อยๆเดินประคองๆกันลงมา ฟ้าเริ่มมืดแล้วสิ ยังไม่ถึงอีกเหรอเนี่ย เริ่มน่ากลัวแล้วนะ ไม่มีไฟฉายซะด้วยสิ แต่นั่น เห็นแสงไฟแวบ แสดงว่าใกล้ถึงแล้ว เย้ๆ ในที่สุดก็ลงมาถึงตีนภุจนได้ เหนื่อยจัง รีบไปอาบน้ำแล้วกินข้าวดีกว่า จะได้ขึ้นรถกลับกันงๆ ได้แผลอีกแล้ว (นึกในใจทำไมเราซุ่มซ่ามงี้นะ) เพื่อนๆต่างเดินมาดูว่าแอนเป็นไงบ้าง ก็เอาน้ำมาล้างแผล แต่ไม่